Saturday, July 25, 2015

ദേവദാസി തെരുവുകളിലൂടെ


സൗന്തത്തി യെല്ലമ്മ ക്ഷേത്രത്തിലെ വൃദ്ധ ദേവദാസി തെരുവുകള്‍ കരളലിയിപ്പിക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ് .വെപ്പാട്ടികളും ഗ്രാമ വേശ്യകളും ആയി ജീവിതത്തിന്റെ നല്ല കാലം ബലി കഴിച്ചവര്‍ ഒടുവില്‍ യെല്ലമ്മയുടെ നടയ്ക്കല്‍ ഭിക്ഷാടനത്തിനിരുന്നു മരണം കിനാവ്‌ കാണുന്നു .ഭക്തിയുടെയും വിശ്വാസത്തിന്റെയും ഇരകളായ അവര്‍ ഇത്രയേറെ ദുരിതങ്ങള്‍ സഹിച്ചിട്ടും അവര്‍ യെല്ലമ്മയുടെ ഭക്തരായി കഴിയുന്നതിനു പിന്നില്‍ അന്ധമായ വിശ്വാസത്തിന്റെ കാന്ത ശക്തിയാനുള്ളത് .ദേവദാസി ജീവിതത്തിന്റെ കയ്പ്പുനീര്‍ ഏറെ കുടിച്ചവര്‍ തന്നെ അവരുടെ പെണ്മക്കളെ യല്ലമ്മ ദേവിക്ക് സമര്‍പ്പിക്കുന്നത് ഏറെ ദുരൂഹമായിരിക്കുന്നു.അഴുക്കുചാലിന്റെ ദുര്‍ഗന്ധം വമിക്കുന്ന ചേരി പ്രദേശത്താണ് പല ദേവദാസികളും താമസിക്കുന്നത് ,ദീനം പിടിച്ച കോളനിക്കകത്ത് ഇടിഞ്ഞു പൊളിഞ്ഞ ജീവിതങ്ങള്‍ ,മാനം വിറ്റിട്ടും ഒരു നേരത്തെ അന്നത്തിനു വക കിട്ടാത്തവര്‍ , ഈ ബുക്ക്‌ വായിക്കുന്നത് വരെ ഒരു ഒരു വേശ്യയുടെ അല്ലങ്കില്‍ അവരുടെ കുറച്ചു മുകളില്‍ ആയിരുന്നു എന്റെ മനസ്സില്‍ ദേവദാസികളുടെ സ്ഥാനം ,ഇന്നിപ്പോ എല്ലാം തല കുത്തനെയായി ,ഒരു കാലകെട്ടതിലും ഓരോ തലമുറകളും വിശ്വാസങ്ങളും അന്ധ വിശ്വാസങ്ങളും ആ സമയത്തെ ജീവിത രീതിയെ എങ്ങനെ ബാധിക്കുന്നു എന്നതിന് നല്ലൊരു ഉദാഹരണമാണ് ഈ പുസ്തകം , എത്ര വിചിത്രമാണ് നമ്മുടെ പൂര്‍വികള്‍ നടന്നു വന്ന പാതകള്‍, അതിലെ അഴുക്കും പേറി ഇനിയും നമ്മള്‍ എത്ര ദൂരം സഞ്ചരിക്കണം, തിരുത്തി കുറിക്കേണ്ടത്‌ എന്നായാലും കാലത്തിന്റെ ആനുകൂല്യമില്ലാതെ തിരുത്തി കുറിക്കുക തന്നെ വേണം എന്ന് ഓര്‍മ്മിക്കുന്നു വായനയുടെ അവസാന നിമിഷങ്ങള്‍

സൗണ്ട് പ്രൂഫ്‌

വളരെ ആഹ്ലാദത്തോടെയാണ്  പുസ്തകം വായിച്ചു തീര്‍ത്തത് .ബാല്യവും ,പ്രണയവും ,ഗൃഹതുരത്വവുമെല്ലാം വളരെ മനോഹരമായി വരികളിലൂടെ കുറിച്ചിട്ടത്‌ കൊണ്ട് എന്നെ പോലെയുള്ളവരെ പിടിച്ചിരുതാന്‍ അക്ഷരങ്ങള്‍ക്ക് കൂടുതല്‍ വിയര്‍പ്പൊഴുക്കേണ്ടതായി വന്നു  തോന്നുന്നില്ല.എങ്കിലും ഓരോ കഥയിലും പ്രണയത്തിന്റെ, നഷട്ടത്തിന്റെ,വശ്യതയില്‍ നിന്നും മോചിതയാകാത്തതു പോലെ പലപ്പോളും വായനക്കിടയില്‍ അനുഭവപ്പെട്ടു .മഞ്ഞര്‍ളി പൂക്കളിലെ നിരഞ്ജനും ഗംഗയും കിഷനും , സ്വദേശിയിലെ ദീപ്തിയും ദിനകറും രാജീവും ഒരു നാണയത്തിലെ ഇരുവശങ്ങള്‍ പോലെ വായനക്കിടയില്‍ മുഴച്ചു നില്‍ക്കുന്നു .വരികള്‍ക്കിടയില്‍ ഇപ്പോഴും വിഷാദം മയങ്ങിക്കിടക്കുന്നത് ആരോടൊക്കെയോ പലതും  വിളിച്ചോതാന്‍ വെമ്പുന്ന മനസ്സിന്റെ ബാക്കിയായ നിശ്വാസങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു എന്ന് വായനക്കാരന് ഊഹിച്ചെടുക്കാം .എല്ലാം കൊണ്ടും മനോഹരമായ ഉദ്യാനത്തിലെ മഞ്ഞര്‍ളി പൂക്കളുടെ മനോഹരമായ സാഹിത്യം ഞാനാകുന്ന വായനക്കാരന്റെ മനസ്സില്‍ കുറച്ചു നാളെങ്കിലും വാടാതെ പുഷ്പ്പിച്ചു തന്നെ നില്‍ക്കും .സൗണ്ട് പ്രൂഫ്‌ കഥയിലെ കഥാശം പലപ്പോളും എന്നെയും ചിന്തിപ്പിച്ച വിഷയം തന്നെ ആണ് .ഒരുപാട് നന്മകളും ,നന്മകളും ,പൈതൃകവുമെല്ലാമാണ് നിഷേദിക്കപ്പെടുന്നത് എന്ന് ഈ പ്രവാസജീവിതം എന്നില്‍ നേരിട്ട് അനുഭവപ്പെടുത്തി തന്നിട്ടുള്ളതാണ് .സ്വന്തം ജീവിതത്തില്‍ നാം സുന്ദരമെന്നു വിശ്വസിച്ചു അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞത് പുതുതലമുറയിലേക്കു പകര്‍ത്താന്‍ നമുക്ക് കഴിയാതെ പോകുന്നു അല്ലങ്കില്‍ സാഹചര്യം നമ്മെ അതില്‍ നിന്നും വിലക്കി നിര്‍ത്തുന്നു
അയലത്തെ ഇലഞ്ഞി പൂക്കളിലെ ആ കൊച്ചു പെണ്‍കുട്ടിയും നമ്മെയെല്ലാം ഒരുപാട് കാര്യങ്ങള്‍ ഓര്‍മിപ്പിക്കുന്നുണ്ട് ,അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ നാമും ഒരു പക്ഷേ പലരെയും വേദനിപ്പിച്ചു കൊണ്ടായിരിക്കും ജീവിക്കുന്നത് എന്തോ പലപ്പോളും സ്നേഹത്തിന്റെ അകലങ്ങളില്‍ എല്ലാം അറിയാതെ പോകുന്നു .അമ്മയ്ക്കുള്ള എഴുത്ത് ഈ ഒരു വിഷയം ഒരു കവിതയിലേക്ക് പടര്‍ത്താന്‍ എന്റെ മനസ്സ് മുമ്പേ ശ്രമിച്ചിരുന്നു അതും പാതിവഴിയില്‍ ഉപേക്ഷിച്ചു താങ്കളുടെ തന്നെ ഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍
" നിങ്ങള്‍ക്കും അങ്ങനെയൊരണ്ണം എഴുതിക്കൂടെ ? "
"എനിക്കതിനു കഴിയില്ല .ആസ്വദിക്കുന്നതു പോലയല്ല എഴുതുന്നത്‌ .അതിത്തിരി കടുപ്പമാണ് "
നല്ലരൊരു വായനാനുഭവം സമ്മാനിച്ചതിന് നന്ദി .. പുതിയ വരികള്‍ എഴുതുബോളും അവയെല്ലാം പുസ്തകരൂപത്തില്‍ പറവി കൊള്ളുമ്പോളും  എന്നെയും അറിയിക്കുക
ഒരിക്കല്‍ കൂടി നന്ദി ,എല്ലാവിദ ആശംസകളും നേര്‍ന്നുകൊണ്ട്  സ്നേഹത്തോടെ ...........


Monday, February 10, 2014

മരണാന്തരം



ഈ മഴ മേഘങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍
 ഞാന്‍ ഒരു ഊഞ്ഞാലു കെട്ടും
അതില്‍ കുളിരണിഞ്ഞ കാറ്റിന്റെ താളത്തില്‍
ഞാന്‍ ആടി രസിക്കും .
എന്നെ സ്നേഹിച്ച മനസ്സുകള്‍ക്ക് മേല്‍
നിലാവ് പെയ്യുന്ന രാവിന്റെ  നീലിമയില്‍ -
മയങ്ങാന്‍ വെമ്പുന്ന മനസ്സുകള്‍ക്ക് മുന്നില്‍
ഒരു താരാട്ട് പാട്ടായ് ഞാന്‍ ഒഴുകിയെത്തും .
നിദ്രതന്‍ ഏതോ യാമങ്ങളില്‍
ഒരു ചെറു സ്വപ്നമായ് നിന്നെ തഴുകി
സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരായിരം പൊന്‍ മണി വിത്തുകള്‍
നിങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ വാരി വിതറും
പ്രഭാതത്തിന്‍ പ്രതീക്ഷകള്‍ നെഞ്ചിലേറ്റി ലാളിക്കുന്ന
മനസ്സുകളില്‍ ഒരു ചിരതായ് ഞാന്‍ എരിഞ്ഞു നില്‍ക്കും.
എങ്കിലും എനിക്കറിയാം ഇന്നല്ലങ്കില്‍ നാളെ
ആ മനസ്സുകളില്‍ നിന്നും ഞാന്‍ മാഞ്ഞുപോകും,
ഞാന്‍ എന്നാ മിഥ്യ അവിടെയും പരാജയപ്പെടും
എങ്കിലും ഞാന്‍ കാത്തിരിക്കും ,
ഈ അക്ഷരങ്ങളിലെ തീ കെട്ടണയുന്ന നാള്‍ വരെ
ഈ വാക്കുകളിലെ നീരുറവ വറ്റുന്ന നിമിഷം വരെ
വിതറിയിട്ട വിത്തുകളില്‍ ജീവന്‍ കിളിര്‍ക്കുമ്പോള്‍
തളര്‍ത്തു നില്‍ക്കുന്ന എന്‍ ഓര്‍മകള്‍ക്ക് മേല്‍
ചവിട്ടി അരച്ച് നിങ്ങള്‍ നടന്നു പോക്കുമ്പോള്‍
എന്റെ പതനം വീണ്ടും പൂര്‍ത്തിയാവും
എങ്കിലും എന്നെ സ്നേഹിച്ച മനസ്സുകളെ
നിങ്ങള്‍ക്ക് മുകളില്‍ സ്നേഹത്തിന്റെ  മഴവില്ല്
തീര്‍ത്തു ഞാന്‍ ഉണ്ടാകും ...
ഒരിക്കലും വാടാത്ത പൂച്ചെണ്ടുകളുമായ്.......

Sunday, January 12, 2014

കുഞ്ഞ്

ആദ്യം വേണമെന്ന് ഞാൻ
പിന്നെ അവളും .
ചോരത്തുള്ളികൾ
കുരുതിപ്പൂക്കൾ
അവസാനം നാണത്തോടെ
ഒന്നും വേണ്ടായിരുന്നു .

തലകുത്തി നിന്ന്
കാണാൻ ശ്രമിക്കുക .

പ്രണയം കൊഴുത്തു
കൂടെ അവളും .
ദിവസങ്ങൾ
മാസങ്ങൾ
പിന്നെ പലതും
തെറ്റി പോലും.

ആദ്യം വേണമെന്ന് ഞങ്ങൾ
പെണ്ണ് എന്ന് സംശയം
വേണ്ടാന്ന് ഞാൻ
വാശിയിൽ അവളും

വീണ്ടും എന്റെ വഴി .
കൊലപാതകം ,
കത്തി എടുത്തു മുറിച്ചു
കൊലപാതകൻ  
ഞാൻ തന്നെ ,

പ്രണയവും
കാമവും
ജീവിതവും
മുന്നോട്ട്

ഇപ്പോൾ
പ്രാർത്ഥനകൾ
കണ്ണീരുകൾ

അവസാന തീരുമാനം
ഒരുമിച്ചു തന്നെ
ഇനി ഒന്നുണ്ടങ്കിൽ
അതു 'അവൾ' തന്നെ ,

Sunday, January 5, 2014

പ്രവാസ ഭൂമിയിൽ


ഇവിടെ ഹൃദയ പാളികളിൽ
വിയർപ്പിൻ തുള്ളികൾ അന്തിയുറങ്ങുന്നു .
ആരുടെയോ വഴിതെറ്റിയ കാൽപ്പാടുകൾ
എന്നെയും വഴി തെറ്റിച്ചു ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു .

തിളയ്ക്കുന്ന ആകാശ ചെരുവിൽ നിന്നും
ഒഴുകിയെത്തുന്ന കാറ്റിനു
വിങ്ങുന്ന ഹൃദയങ്ങളുടെ രൂക്ഷ ഗന്ധമുണ്ട് .

പൊട്ടി ചിരിച്ചു കുലുങ്ങി  ഒഴുകുന്ന പുഴയുടെ -
നിഷ്കളങ്കതകൾ ഈ വഴി വരാറില്ല
താരാട്ട് പാടുന്ന രാത്രിയുടെ
മാത്രുത്വ ഭാവങ്ങൾ ഇവിടെ കേൾക്കാറില്ല .

ചുട്ടു പഴുത്ത മണൽത്തരികളിൽ
മരണം നിഴലിക്കുന്നത് കൊണ്ടാകാം
മഴ മേഘങ്ങൾ ഇവിടെ  പെയ്തൊഴിയാറില്ല .
സ്നേഹ ബന്ധങ്ങളും ,നീറുന്ന ഓർമ്മകളും
വിഡ്ഢിയായ എന്റെ സഹയാത്രികർ .

ഏകാന്തതയുടെ ശവമഞ്ചവും പേറി
ഈ വഴികളിലൂടെ ചുവടു വെക്കുമ്പോൾ
അറിയുന്നു ഞാൻ എന്നിൽ നിന്നകലുന്ന
സ്നേഹ ബന്ധങ്ങളെ കുറിച്ച് ,

എങ്കിലും ഒന്ന് മാത്രം
ഈ വിയർപ്പിൻ തുള്ളികളും
വീണുടയുന്ന ഓർമ്മകളും
സമ്മാനിക്കുന്ന പുഞ്ചിരിക്കുന്ന
കുറെ മുഖങ്ങളുണ്ടെനിക്ക്
അവരാണ് എന്റെ ജീവനും ആത്മാവും

ഉള്ളിൽ എവിടെയോ പുകയുന്ന മനസ്സിനെ
ഓർമ്മകൾ കൊണ്ട് കീഴടക്കട്ടെ ഞാൻ ,
എനിക്കായ് വിധിയെഴുതിയ നാളുകൾ
ഒരിക്കൽ ഞാൻ തിരിച്ചെടുക്കും

കണ്ണിമകളുടെ കിളിവാതിൽ തുറന്നിട്ട്‌
ഒരിക്കലും അണയാത്ത നിലവിളക്കിൽ
വേദനകളുടെ എണ്ണയൊഴിച്ച്
നാളേക്കായ് ഞാൻ  കാത്തിരിക്കും
അതുവരെ നിലാവ് പരത്തുന്ന
മെഴുകുതിരിയായ് ഞാൻ എരിഞ്ഞു തീരട്ടെ


Thursday, October 24, 2013

കറുത്ത തൂവാല


അരുത് അത് എന്റെ മാത്രമാണ് 
അന്ത്യ ശ്വാസത്തിലും 
വിളറിയ മനസ്സിനു കുറുകേ 
നാണത്താൽ മറച്ചതാണത് 

ചലനവും , പ്രതികരണങ്ങളും 
അകത്തളങ്ങളിൽ ചിതലരിച്ചു തീർന്നു 
സ്നേഹഭാരത്താൽ വിണ്ടുകീറിയ -
തലയോട്ടികളിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങുന്ന 
കറുത്ത രക്തത്തിൽ പിടഞ്ഞു വീണ -
ഞാനും  ,എണ്ണപ്പെട്ട നന്മകളും .

ഇനി എങ്ങോട്ട്?
എനിക്കായ് കാത്തിരുന്ന
പത്തുമാസത്തെ നിർവൃതിയും 
മുറിച്ചുമാറ്റിയ പൊക്കിൾക്കൊടിയും 
ഏകാന്തതയുടെ തീനാളങ്ങളിൽ 
വ്യഥ വലിച്ചെറിഞ്ഞു 
മാതൃത്വത്തിൻ ശവയാത്രയിൽ 
പിച്ചവെച്ചു പഠിച്ചവൻ 

കൂടപിറപ്പിന്റെ അടിവസ്ത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ 
രതിയുടെ തീക്കനലുകളർപ്പിച്ചു
ചോരവീണ പുതപ്പുമായ് 
കല്ലറ തേടിയലഞ്ഞ അൽക്കമിസ്റ്റ് 

ശിരസ്സിൽ ചാർത്താൻ 
പൊൻ തൂവലുകളുടെ 
 ഘോഷയാത്ര വരുന്നു 
അതിനു മുമ്പ് ചവറ്റുകൂനയിൽ 
സ്ഥാനം പിടിക്കണം .

ഇതു മാത്രം ഞാൻ എടുക്കുന്നു 
ചത്തു ചീയ്യും വരെയെങ്കിലും 
നാണം മറയ്ക്കാൻ 
ഈ കറുത്ത തൂവാല .
അരുത് അത് എടുക്കരുത് 
അത് എന്റെയാണ് 
എന്റെ മാത്രമാണ് 

Tuesday, March 12, 2013

പാഴ് ജന്മങ്ങള്‍


വഴിതെറ്റിയ പ്രതീക്ഷകളുടെ പാഴ്വഞ്ചിയില്‍ 
തൂങ്ങിയാടുന്ന ദിനരാത്രങ്ങളെ തിരിച്ചെടുത്തു -
പെയ്തൊഴിയാത്ത മഴമേഘങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ 
ഒരു തൂവലായ് പൊഴിഞ്ഞു വീഴുമ്പോള്‍ ,
നിലാവ് പെയ്യാത്ത ഇരുണ്ട താഴ്വരകളില്‍ 
പെരുമ്പറ കൊട്ടി കാത്തിരിക്കുന്ന നീതി ദേവതകള്‍ .

കേട്ടു മറന്ന നന്മകളുടെ ഈരടികള്‍ 
 കാലത്തിന്റെ കൈകളില്‍ നിന്നും വഴുതിവീഴുന്നത് 
പിറക്കാന്‍ പോകുന്ന പുതുമയുടെ ശൈശവങ്ങളിലേക്കെങ്കില്‍  
ചോര മണക്കാത്ത പുഴകളും, നീരു വറ്റാത്ത മനസ്സുകളും 
ഒരിക്കല്‍ കൂടി പുനര്‍ജ്ജനിക്കുമായിരുന്നു .

അടുത്തൊരു പിറവിയുണ്ടെങ്കില്‍   അന്ധനായി പിറക്കണം .
മാധുര്യം നുണയുന്ന മുലക്കണ്ണുകളില്‍നിന്നും 
രതിയുടെ വൈകൃതങ്ങളിലേക്ക് മാറി തുടങ്ങുമ്പോളും -
കൈപിടിച്ച് നടത്തേണ്ട കുഞ്ഞിളം കൈകളില്‍ 
ബീജത്തിന്റെ ഉപ്പുരസം പടരുന്നതിന്‍ മുമ്പേയെങ്കിലും 
മങ്ങി തുടങ്ങട്ടെ ഈ നിറ കാഴ്ചകള്‍ .

ചിതറിപ്പോയ ബന്ധങ്ങളുടെ ഇരുണ്ട വഴികളില്‍ 
ചിലന്തിവല നെയ്തു കാത്തിരിക്കുന്ന പാതിച്ചത്ത ജീവനുകള്‍ ,
നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചു ചോരപൊടിഞ്ഞ നിലവിളികള്‍ക്കൊടുവില്‍ 
മാനത്തിന്റെ യോനീമുഖത്ത് മര കുരിശ്ശു തറയ്ക്കുമ്പോള്‍ 
മനുഷ്യനായ് പിറന്നതിന്‍ നാണം മറയ്ക്കാന്‍ 
അലങ്കരിച്ച കല്ലറകള്‍ മതിയാകാതെ വരും .

ദൈവത്തിന്റെ കയ്യബദ്ധങ്ങളില്‍ 
പാളിപോയ ജന്മ സത്യങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ നിന്നും 
മനസ്സ് എന്ന പാഴ്വസ്തുവും കൊത്തി പറച്ചു 
കാലം മുമ്പേ പറന്നകന്നിരിക്കുന്നു .

ഇനി മനുഷ്യനെന്ന പദമില്ല ,
വളര്‍ത്തിയ മാതൃത്വത്തെ ഭോഗിച്ചു സുഖിക്കാം ,
പിറന്നു വീണു കരഞ്ഞു തുടങ്ങും മുമ്പേ വേഴ്ച്ച തുടങ്ങാം ,
കഴിയുമെങ്കില്‍ പാതിവെന്ത ശരീരത്തിലെ 
അവസാന തുള്ളി രക്തം ഊറ്റി കുടിക്കുംവരെയെങ്കിലും 
ജീവനെ പിഴുതെറിയാതിരിക്കുക .

ഒടുവില്‍ ചീഞ്ഞടിയുമ്പോള്‍ 
വാരികൂട്ടിയ സൌഭാഗ്യങ്ങളുടെ ഉന്നതങ്ങളില്‍ നിന്നും 
രണ്ടിറ്റ് കണ്ണീരു കൊണ്ട് ഭൂമി മാതാവിനു 
അന്ത്യ ജലവും നല്‍കി പിന്നണികള്‍ക്ക് 
പാഠമായി മുന്നേ  നടക്കുക.